ATLAS GRZYBÓW
Gołąbek śmierdzący
Gołąbek śmierdzący tworzy duże, ochrowobrązowe kapelusze, początkowo niemal kuliste i silnie śluzowate. Starsze owocniki rozpościerają się, odsłaniając wyraźnie karbowany brzeg. Wnętrze trzonu szybko staje się komorowate. Należy do grupy podobnych gołąbków o nieprzyjemnym zapachu; porównanie zapachu i sylwetki może pomóc w nauce, lecz nie zastępuje pełnego oznaczenia.
Gatunek niejadalny. Zapach lub barwa kapelusza nie są samodzielnym sprawdzianem jadalności gołąbków.
Co warto zaobserwować?
Oglądaj cały owocnik: jego kształt, powierzchnię i otoczenie. Nie wszystkie grzyby mają kapelusz i trzon. Poniższe cechy to wprowadzenie do poznawania gatunku, a nie pełny klucz do oznaczania.
- Kapelusz ochrowy lub żółtobrązowy, ciemniejszy w środku, wilgotny śluzowaty.
- Brzeg głęboko karbowany, z drobnymi wypukłościami nad blaszkami.
- Trzon z wiekiem ochrowieje, wewnątrz powstają komory i brązowawe resztki miąższu.
Wygląd młodych, starych lub uszkodzonych owocników może być inny niż na zdjęciu. Żadna pojedyncza cecha nie potwierdza przydatności do spożycia.
Gdzie i kiedy występuje?
Pora pojawiania się owocników zależy od lokalnej pogody i warunków siedliskowych. Mapa doniesień może pomóc zaplanować spacer, ale nie potwierdza obecności tego gatunku w danym miejscu.
Zajrzyj na mapę grzybów →Podobieństwo bywa mylące
Podczas nauki warto porównać ten gatunek z poniższymi. To przykładowa lista, nie komplet wszystkich możliwych pomyłek.
- Gołąbek niemiły (Russula subfoetens)
- Gołąbek gorzkomigdałowy (Russula grata)
Jeśli nie masz pewności, pozostaw grzyba. Wątpliwości dotyczące zebranych okazów wyjaśniaj z grzyboznawcą lub klasyfikatorem, zanim pomyślisz o ich jedzeniu.
Źródła i zakres opracowania
Własne opracowanie edukacyjne na podstawie poniższych źródeł. Nazwy alternatywne pomagają porównywać różne wydania atlasów. Opis nie jest pełnym kluczem do oznaczania i wymaga recenzji grzyboznawcy przed publiczną premierą.
