ATLAS GRZYBÓW
Żagwiak łuskowaty
Inne nazwy: żagiew łuskowata · Polyporus squamosus
Żagwiak łuskowaty tworzy szerokie, jasne kapelusze z ciemnymi łuskami przypominającymi wzór na piórach. Zwykle jest przytwierdzony do drewna krótkim, bocznym trzonem. Na spodzie widać duże, kanciaste pory. Młode owocniki są miększe, lecz szybko łykowacieją; w źródłach jadalność odnosi się wyłącznie do młodych, prawidłowo oznaczonych okazów.
Okazy starsze są twarde i łykowate. Rozmiar ani łuski na kapeluszu nie potwierdzają samodzielnie gatunku lub przydatności do spożycia.
Co warto zaobserwować?
Oglądaj cały owocnik: jego kształt, powierzchnię i otoczenie. Nie wszystkie grzyby mają kapelusz i trzon. Poniższe cechy to wprowadzenie do poznawania gatunku, a nie pełny klucz do oznaczania.
- Kremowy lub ochrowy kapelusz ma szerokie, ciemnobrązowe łuski w rzędach.
- Krótki trzon, zwykle boczny, ma ciemną lub czarną dolną część.
- Jasne, duże i kanciaste pory zbiegają na górną część trzonu.
Wygląd młodych, starych lub uszkodzonych owocników może być inny niż na zdjęciu. Żadna pojedyncza cecha nie potwierdza przydatności do spożycia.
Gdzie i kiedy występuje?
Pora pojawiania się owocników zależy od lokalnej pogody i warunków siedliskowych. Mapa doniesień może pomóc zaplanować spacer, ale nie potwierdza obecności tego gatunku w danym miejscu.
Zajrzyj na mapę grzybów →Podobieństwo bywa mylące
Podczas nauki warto porównać ten gatunek z poniższymi. To przykładowa lista, nie komplet wszystkich możliwych pomyłek.
- Żagiew guzowata (Polyporus tuberaster)
- Żagiewka wielkopora (Neofavolus alveolaris)
Jeśli nie masz pewności, pozostaw grzyba. Wątpliwości dotyczące zebranych okazów wyjaśniaj z grzyboznawcą lub klasyfikatorem, zanim pomyślisz o ich jedzeniu.
Źródła i zakres opracowania
Własne opracowanie edukacyjne na podstawie poniższych źródeł. Nazwy alternatywne pomagają porównywać różne wydania atlasów. Opis nie jest pełnym kluczem do oznaczania i wymaga recenzji grzyboznawcy przed publiczną premierą.
_-_Guelph,_Ontario_2013-10-20.jpg){kind=link}